Ήθελα αυτό το τραγούδι να συνδεθεί με τους θαυμαστές των B-52. Είναι ένα τραγούδι disco που φέρνει στο νου μια νεότερη Kate την εποχή που ανυπομονούσα να μπω σε club. Με πάει πίσω στο παρελθόν μου στο “Party Girl”! Το ιδρυτικό μέλος των B-52 Kate Pierson, στα 76 της παρακαλώ, κυκλοφορεί στις 20 του Σεπτέμβρη το νέο solo album της με τίτλο "Radios and Rainbows". Δύο μόλις κομμάτια απο αυτό το album έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα. Πρόκειται για το αριστουργηματικό "Evil Love", μια 60ς ρεπλίκα τραγουδάρα που χαρωπά μιλά για εκδίκηση στα χνάρια του A lover spurned και το club τραγούδι “Take Me Back To The Party”, το οποίο έγραψε μαζί με τον Jimmy Harry, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τη Madonna, την Pink και πολλούς άλλους. Το βίντεο σκηνοθέτησε η Eleanor Greene και επιμελήθηκε ο John Stapleton. Γι αυτό το κομμάτι η ίδια έχει δηλώσει: "Ήθελα αυτό το τραγούδι να συνδεθεί με τους θαυμαστές των B-52. Είναι ένα τραγούδι disco που φέρνει στο νου μια νεότερη
Το Ain't No Sunshine γράφτηκε από τον Bill Withers για το άλμπουμ Just As I Am (Ιουνιος 1971). Το τραγούδι κυκλοφόρησε σαν single το Σεπτέμβριο του 1971, και έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία φθάνοντας την 6η θέση στο U.S. and B chart και την 3η στο Bilboard Hot 100.
ΤΟΠΡΩΤΟΤΥΠΟ
Κατέχει επίσης την 285η θέση στη λίστα με τα 500 καλλίτερα κομμάτια
όλων των εποχών του περιοδικού RollingStone. Το 1972 κέρδισε Grammyγια το καλλίτερο R&Bτραγούδι.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι ήταν B-Sideσε ένα άλλο τραγούδι, το "Harlem". Οι DJsόμως έπαιζαν το "Ain'tNoSunshine" αντί του “Harlem”, κι έτσι έγινε αυτό μεγάλη
επιτυχία και το πρώτο hitτου Withers.
Το έγραψε αφού είχε δει την ταινία του 1962 DaysofWineandRoses. Ανέφερε για τους χαρακτήρες
που υποδύονταν οι LeeRemickκαι JackLemmon,
"Ήταν και οι δυο αλκοολικοί, πότε αδύναμοι και πότε δυνατοί. Μερικές φορές
ξεχνάς πράγματα που δεν ήταν καλά για σένα. Είναι κάτι που μου πέρασε από το μυαλό
βλέποντας την ταινία, και πιθανόν συνέβη και κάτι άλλο στη ζωή μου που δεν το
γνωρίζω."
Ο Withersσκόπευε να γράψει και μια τρίτη στροφή αντί της επαναλαμβανόμενης
φράσης "Iknow",
αλλά τελικά ακολούθησε τη συμβουλή των άλλων
μουσικών και το άφησε όπως ήταν.
Η ΔΙΑΣΚΕΥΗ
Το 1993 το τραγούδησε η Έλλη Πασπαλά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και κυκλοφόρησε
στο 2πλο CDαπό εκείνη
την εμφάνιση.
Εκτός από τη φωνή της Έλλης, μεγάλο ατού στη συγκεκριμένη εκτέλεση
είναι το σαξόφωνο του DavidLynch.
Στίχοι
Ain't no
sunshine when she's gone
It's not warm when she's away
Ain't no sunshine when she's gone
She always gone too long anytime she goes away
Wonder this time where she's gone
Wonder if she's gone to stay
Ain't no sunshine when she's gone
This house just ain't no home anytime she goes away
I know
I know
I know
Hey, I oughta leave the young thing alone
But ain't no sunshine when she's gone
Ain't no sunshine when she's gone
Only darkness everyday
Ain't no sunshine when she's gone
This house just ain't no home
Anytime she goes away
I know
I know
I know
Hey, I oughta leave the young thing alone
But ain't no sunshine when she's gone
Ain't no sunshine when she's gone
Only darkness everyday
Ain't no sunshine when she's gone
This house just ain't no home
Anytime she goes away
Anytime she goes away
Anytime she goes away
Anytime she goes away
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΟΛΥ
ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑ «ΣΧΟΛΙΑ» ΠΟΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΣΕΙΣ
Θες οι εκατονταδες φορες που το εχω ακουσει απο Bill Withers, Θες αυτο το επαναλαμβανομενο I Know, I know, I know... (26 φορες) και απο την αλλη η πιο φρεσκια εκτελεση της Πασπαλα αλλα και το σαξοφωνο του Lυnch; Ολα αυτα μαζι με οδηγουν να ψηφισω αυτη της Ελλης σαν την καλυτερη εκτελεση...!!!
Το πρόβλημα με την Πασπαλά είναι ότι όλες οι διασκευές της είναι ίδιες (ακόμα και το "Άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω" κάπως έτσι της έβγαινε). Ψηφίζω Bill Withers. Πιστεύω δε ότι οι διασκευές της στήλης πρέπει να είναι κανονικές studio εκτελέσεις – άμα πιάσουμε τα live, το γαϊτανάκι δεν έχει τέλος...
Η Γεωργία Νταγάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τo Ρέθυμνο Κρήτης. Από την ηλικία των 12 χρόνων ξεκίνησε μαθήματα κρητικής λύρας ενώ παράλληλα ξεκίνησε πιάνο, φωνητική, θεωρία και αρμονία της μουσικής. Από αρκετά μικρή ηλικία ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική και έχει συνεργαστεί με πολλούς παραδοσιακούς μουσικούς αλλά και με ερμηνευτές της έντεχνης σκηνής, μια και το ρεπερτόριο της είναι ευρύτερο. Έπειτα από πολλές και αξιόλογες συνεργασίες, με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Βασίλης Λέκκας, ο Γιάννης Σπάθας, ο Γιάννης Κούτρας, την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, ο Αντώνης Μίτζελος, ο Γιώργος Ανδρέου και πολλοί άλλοι, δημιούργησε την δική της ηλεκτρική και ακουστική μπάντα η και μόνο μ’ ένα πιάνο, παίζοντας σε όλη την Έλλάδα, σε μαγαζιά και σε καλοκαιρινές συναυλίες.
...let's raise a glass or two, to all the things I've lost on you ...!!! Η όψη της αρχικά σε ξεγελά καθώς με την πρώτη ματιά μοιάζει με 25χρονο αγόρι. Έχει κοντά σγουρά μαλλιά, είναι μικροκαμωμένη και νευρική. Η φωνή της όμως προδίδει αμέσως την ταυτότητα της. Πρόκειται για την 34χρονη Laura Pergolizzi, που έγινε γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομά της, LP. Η LP γεννήθηκε στο Long Island της Νέας Υόρκης και μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2010.
Οι Άλφα Πέντε ξεκίνησαν ως το project δυο νέων Ελλήνων μουσικών, του Σταύρου (Ohmer) και του Σπύρου (Ναυαγός). Η μουσική τους είναι χιπ χοπ με ελληνικό στίχο και σίγουρα δεν είναι από τα ονόματα εκείνα που είναι πολύ γνωστά στο κοινό. Πήραν το όνομά τους από Το «Α», το οποίο είναι από τη λέξη άρθρο, που είναι το άρθρο 5 του συντάγματος, και λέει ότι «στην ελληνική επικράτεια όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, καταγωγή, θρησκευτικά πιστεύω, κοινωνικό στάτους, κλπ.».
Οι The National Fanfare of Kadebostany είναι... η ορχήστρα της Δημοκρατίας της Kadebostany. Genre: idm / electronica / noise / balkan / experimental / instrumental / πιάνο, τσέλο, ακορντεόν, μπάντζο, σαξόφονο, βιολί, φαγκότο... (ενίοτε ανατολίτικο, ενίοτε πομπώδες και εμβατηριακό, ενίοτε ακατάληπτος θόρυβος) Στην πραγματικότητα πρόκειται για το project του Ελβετού παραγωγού Kadebostan, σε συνεργασία με τους Rational Diet, ένα "ensemble ακουστικής μουσικής δωματίου", με έδρα του το Minsk της Λευκορωσίας.
Ένα υπέροχο, σπάνιο τραγούδι από τον Adrian John Loveridge . Κυκλ o φόρησε το 1981 στο επίσης δυσεύρετο άλπουμ του με τίτλο “ Square One ”. Ελάχιστες πληροφορίες μπόρεσα να βρω για αυτόν τον καλλιτέχνη, μόνο ότι γενήθηκε στο Lyme Regis της Αγγλίας γύρω στο 1950 και ζούσε στη Νέα Υόρκη το διάστημα που ηχογράφησε το album . Κάποιος από τη γενέτειρά του ενημέρωσε μέσω ενός σχολίου του στο youtube , ότι ο Loveridge απεβίωσε προ δεκαετίας. Το ίδιο άτομο ανέφερε ότι ο Loveridge είχε γράψει πολύ υλικό, αλλά η μόνη πραγματική του επιτυχία ήταν όταν έγραψε δυο τραγούδια για ένα άλμπουμ της Laura Branigan . Τέλος αναφέρω ότι το πρωτότυπο τραγούδι γράφτηκε το 1979 από ένα συγκρότημα ονόματι Thieves , για το οποίο επίσης δεν υπάρχουν στοιχεία. Lyrics: 400 dragons it's gonna be rough six million soldiers of fortune I'd fight them all for a night in your love... 400 dragons and if that ain't enough send ten million Venus invaders I'd
Χθες και με καθυστερηση αρκετων μηνων ειναι η αληθεια, ειδα την ταινια του Ακι Καουρισμακι, Le Havre. Πολυ καλη ταινια, αλλα η χαρα ηταν διπλη γιατι ανακαλυψα ενα κομματι-διαμαντι απο το 1965. Το κομματι ειναι απο τους The Renegades και λεγεται Matelot, που σημαινει ναυτης χαμηλης βαθμιδας.
H Ikira Baru είναι μια κολομβιανή τραγουδίστρια. Είναι από την Μπαρανκίγια, στην Καραϊβική ακτή της Κολομβίας - την ίδια πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η Shakira. Οι άνθρωποι στην Μπαρανκίγια είναι φιλόξενοι, αγαπούν τη διασκέδαση και τη μόδα και είναι μεγάλοι λάτρεις της μουσικής. Αυτή η ατμόσφαιρα άφησε το στίγμα στην Ikira από νωρίς στη ζωή της. Άρχισε να παίρνει μαθήματα τραγουδιού στην ηλικία των 5. Είχε διάφορους δασκάλους στο τραγούδι στην Κολομβία, την Αργεντινή και την Αυστραλία.
Ο «Σταυρός του Νότου» ξεκίνησε με τις χειρότερες προοπτικές για τον Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος είχε κάνει μεγάλη αίσθηση στο κοινό μετά τη μεταπολίτευση με τους πρώτους του δίσκους (όπως τα «Τραγούδια της λευτεριάς» [1978] και η «Μουσική πράξη στον Μπέρτολτ Μπρέχτ» [1978]) και είχε αποσπάσει τις καλύτερες κριτικές για τη δουλειά του.
“Η Βασίλισσα της avant-garde pop” - Esquire “Queen of the Revolution” – Madame Figaro “Stunningly emotive vocals... atmospheric soundscapes” - Rolling Stone India “Ilia has perfected a performative style like no other in the music industry…she gradually shed her layers as she shuffled into a hypnotic and futuristic goth-pop that took a mystical turn with the use of the traditional organ of santour, creating a perfectly orchestrated musical chaos.” Maro Angelopoulou – Europavox Η IOTA PHI μετά την συνεργασία της με το εμβληματικό γκρουπ των ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ στο κομμάτι Ίριδα", κυκλοφορεί το πρώτο single από τον επερχόμενο της δίσκο. Σε σύνθεση και παραγωγή της ίδιας, με σταθερό συνεργάτη τον Μιχάλη Δέλτα, το ΜΑΖΙ είναι ένα αναπάντεχο και τολμηρό κράμα διαφορετικών μουσικών ειδών. Στοιχεία ρεμπέτικου, ντραμς 808, ηλεκτρονικός πειραματισμός και tribal στοιχεία συνθέτουν το ηχοτόπιο του ΜΑΖΙ. Ένα love story ή μια ιστορία για τις ψυχές των ανθρώπων. Την κυκλοφορία του πρώτου της δίσκο
Οι Madrugada ήταν ένα Νορβηγικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην πόλη Stokmarknes το 1992. Το συγκρότημα αρχικά αποτελούνταν από τα μέλη Σίβερτ Χόιεμ (φωνητικά), Ρόμπερτ Μπούρας (κιθάρα) και Frode Jacobsen (μπάσο). Οι Madrugada ήταν γνωστοί για τον χαρακτηριστικό νωχελικό και ελαφρά μελαγχολικό τους ήχο.
Χωρίς πολλά λόγια....
ΑπάντησηΔιαγραφήΈλλη Πασπαλά & David Lynch!!!!
Το αυθεντικό είναι πάντα το καλύτερο κατα τη γνώμη μου...όμως εμένα μου αρέσει πάρα πολύ και αυτό... http://www.youtube.com/watch?v=G9YF8yhrbd4
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλλη Πασπαλα! Το πως του παει το σαξοφωνο δε λεγεται.. 1000% ψηφιζω Ελλη
ΑπάντησηΔιαγραφήΘες οι εκατονταδες φορες που το εχω ακουσει απο Bill Withers, Θες αυτο το επαναλαμβανομενο I Know, I know, I know... (26 φορες) και απο την αλλη η πιο φρεσκια εκτελεση της Πασπαλα αλλα και το σαξοφωνο του Lυnch; Ολα αυτα μαζι με οδηγουν να ψηφισω αυτη της Ελλης σαν την καλυτερη εκτελεση...!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο πρόβλημα με την Πασπαλά είναι ότι όλες οι διασκευές της είναι ίδιες (ακόμα και το "Άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω" κάπως έτσι της έβγαινε). Ψηφίζω Bill Withers. Πιστεύω δε ότι οι διασκευές της στήλης πρέπει να είναι κανονικές studio εκτελέσεις – άμα πιάσουμε τα live, το γαϊτανάκι δεν έχει τέλος...
ΑπάντησηΔιαγραφή